Senai Demirci

15.12.2009

Yazı boyutu

A A A

"Çakır Başkan" Salavatlarla!

Çoğunlukla çat kapı girerdim. Bu defa randevu istedim. Dakikasında cevap geldi. "Bekliyorum!" Heyecanla içeri girdim... Yazları ille de arardı: "Peynir senden, karpuz benden!" Güzelim ezine peyniri ile kavunu karpuzu katık edip "amele yemeği" yerdik. Sadece muhabbet için görüştüğümüz makama bu defa başka bir niyetle gelmiştim. Önce senaryoyu anlattım. Sakince dinledi. Final sahnesine gelince gözleri parladı. "Yapalım öyleyse!" dedi. "Ama" dedim sözü desteğe getirmek için, "kaynağımız yok." "Hımm..." dedi başını yere eğdi. "Sen biraz bekle, birazdan görüşürüz." Odadan çıktım. İçimden sıkı dualar ediyordum. Çok geçmedi, yeniden çağırdı. Haber: "Hallederiz!" Aylardır hayalini kurduğum proje gerçekleşiyordu artık. Aradım yönetmenimi: "Kameraları ayarla... Çekime başlıyoruz!" Ve bir film projesinin hayalini kuranların çok iyi bildiği o sıcacık ses kulaklarımızda: "Motor!" Beylerbeyi'nde "Motor!" Kuzguncuk'ta "Motor!" Galata Köprüsü'nde "Motor!" Salacak'ta "Motor!" "Başrol oyuncumuz" sevgili Beyza'nın elinde gül sepeti... Salavatlar yankılanıyor şehrin her bir yanında. Kalplerde... Güller geziyor ellerde.. Zara'dan bir ayrı salavat... Munib Engin Noyan'dan bir başka ses! Memleketimizin ilk salavat klibi! İlk, ona seyrettirdik. Mehmet Çakır Başkan'a... Onun ise parmağı dudağında.. "Sus!" anlamında.. Kimseler bilmesin! Allah'ın bilsin yeterdi! O gün bugündür her salavat klibi gösteriminde ağır bir sır gibi sakladım "Çakır Başkan"ın o eşsiz katkısını. Ümmet-i Muhammed'in [asm] gönlüne hediye edilen klibin gizli kahramanıydı Mehmet Çakır. "Başkan" olarak değil... Sadece "Mehmet Çakır" olarak... Evet, o meşhur salavat klibi Mehmet Çakır'ın eseriydi. Ve bu gerçeği sırf o istedi diye saklamıştık... Bir gün, arkadaşların çektiği "kıl beni ey namaz" klibini seyrettirdim. Klipte çocuklara minik seccade verilmesi fikri çok hoşuna gitmişti. Hemen bin tane minik seccade ısmarladı. Bana gönderdi. Yaklaşık iki yıl boyunca gittiğim her yerde o minik seccadelerden dağıttım. Bir kaç tanesi de kızım Zeynep'te kaldı. Zaman zaman belediyelerin tanıtım ve hizmet kitaplarının yazılımına ve tasarımına katkıda bulunduğumuz olmuştur. Bu tür basılı materyallerde gelenektir. Kitabın ilk sayfasına başkanın tek sayfalık bir fotoğrafı konulur. Sırf bu fotoğraf yüzünden, çalışma belediye bütçesinden yapıldığı, yani başkanın şahsi malı değil belediyenin malı olduğu halde, bir sonraki seçimde başkan değişirse (ki aynı partiden olması farketmiyor) o değerli çalışma hemen hasır altı ediliyor, eldekiler depolarda çürüyor. Örneğin, 2000'li yılların başında İstanbul Büyükşehir'e hazırladığımız "Ekmek Kitabı", onca özene rağmen sırf Genel Müdür ve Başkan değiştiği için kullanılamıyor, hesaba katılmıyor. Bu rahatsızlığımı Çakır Başkan'a anlattığımda, hiç ses çıkarmadı. Telefonu çevirdi ve konuştu: "Selda Hanım, yeni hazırlanan albümden benim resmimi çıkarın!" Hastalığını ilk öğrendiğimde tedavi için şehir dışındaydı. Hastalığın ciddiyetini biliyordum. O da bildiğimi biliyordu. "Ne zaman dönüyorsunuz, başkanım?" diye sordum. Cevap: "Dönüş yok! Dönüş Allah'a" demişti. Gözlerim yaşardı, sesim titredi. Ama farkettirmedim. Çakır Başkanı, en son hacca gitmek üzere helalleşmek için aradım. Sesi bitkindi. "Başkanım memleketinize gidiyorum" dedim. Özellikle "memleketinize" demiştim. "Memleketi" sayılırdı Mekke. Sesi bitkindi. Yıllar önce haccda meydana gelen "tünel izdihamı" sırasında anne ve babasını Mekke'nin mübarek topraklarına emanet etmişti. Mehmet Çakır için ana kucağı, baba ocağıydı Mekke! Ve 16 Aralık 2009'da Hakk'a yürüdü Mehmet Çakır. Baba ocağına, ana kucağına döndü.. Rahmet-i Rahman'a emanet o ve bütün sevdiklerimiz.. "İnna lillah!"

| Daha

Bu yazı 1743 defa görüntülenmiştir.

Yorumlar ( 25 )

DİLEK ÇAKIROĞLU

05.01.2010 22:27

Gönüllerin başkanı Biz seni dürüst çıkarcılara pirim vermeyen kim olursa olsun yanlışa asla boyun eğmeyen ve dürüst örnek kişiliğinle tanıdık.Balık bilmesede halık (ALLAH) bilir.yerin mekanın cennet olsun nur içinde yat ASİL BAŞKANIM